rodospress.com

Γράφει ο π.Νεκτάριος Πόκιας | H επίσκεψη μου την προηγούμενη Πέμπτη, στο μαγαζί ενός φίλου μου ανθοπώλη, μου έδωσε την δυνατότητα να κάνω διάφορες σκέψεις μέσα μου, βλέποντας πολλά νέα παιδιά να ψωνίζουν λουλούδια, κάρτες, καρδούλες, μπαλόνια.

Ήταν η ημέρα του «Αγίου» Βαλεντίνου. Όχι ότι δεν το ήξερα, άλλωστε το διαδίκτυο φρόντισε και πάλι να ενημερώσει σε πολλά blogs για το ότι πρέπει να στείλουμε λουλούδια στα αγαπημένα μας πρόσωπα και για το ότι πρέπει να ερωτευθούμε αυτή την ημέρα.
Δεν έχω κάτι με τους ανθοπώλες, άλλωστε την δουλειά τους κάνουν. Όμως πώς μπορεί αλήθεια να εφευρεθεί κάποιος Άγιος του εμπορίου και να θεωρείται ως ο προστάτης Άγιος των ερωτευμένων; Γιατί τόσο εύκολα τα νέα παιδιά παρασύρονται; Ο έρωτας είναι ένα ιερό πράγμα λένε πολλοί. Άλλοι πάλι λένε ότι με τα αισθήματα δεν πρέπει να παίζουμε. Δεν διαφωνούμε με αυτές τις σκέψεις όμως γιατί περιορίζουμε αυτά τα αισθήματα, την συγκεκριμένη ημέρα; Γιατί εγκλωβίζουμε τον έρωτα μόνο σε εξωτερικά στοιχεία με λουλούδια, καρδούλες, καρτούλες, μπαλόνια; Με τέτοια οικονομική κρίση μήπως θα έπρεπε να είμασταν πιο διάχυτοι εσωτερικά; με πράξεις αμοιβαίου σεβασμού, εμπιστοσύνης αλλά και θυσιαστικής αγάπης προς το πρόσωπο που αγαπάμε;
Το μοντέλο μας το προσφέρει και πάλι η Εκκλησία μας. Οι Πατέρες ομιλούν για τον θείο έρωτα που όταν φυτευθεί στον άνθρωπο κάνει την καρδιά του, να φλέγεται από αγάπη για τον Χριστό. Αυτός ο θείος έρωτας δεν είναι μόνο για τους παπάδες ή τους μοναχούς. Είναι για όλους. Όλοι μπορούν να προσπαθήσουν και όλοι μπορούν να τον αποκτήσουν. Ο Χριστός λέει στο νέο του Ευαγγελίου που ήθελε να μάθει τί θα πρέπει να κάνει για να κερδίσει την αιώνια ζωή : «να αγαπήσεις Κύριο τον Θεό σου με όλη σου την καρδιά και με όλη σου την ψυχή και με όλη σου την δύναμη». Αυτός ο νέος ήταν ένας από το πλήθος. Δεν ήταν ούτε ιερέας ούτε μοναχός. Η αγάπη αυτή μέσα από την καρδιά μας μπορεί να γίνει έρωτας σφοδρός και έντονος. Όταν κοινωνούμε το σώμα και το αίμα του Χριστού λέμε:« Έθελξας πόθω με Χριστέ και ηλλοίωσας τω θείω σου έρωτι…» Δηλαδή με έλκεις με τρομερό πόθο κοντά Σου Χριστέ μου και με αλλοιώνεις με τον θεïκό Σου έρωτα! Μοναδικές και ανεπανάληπτες στιγμές ζει πράγματι ο κάθε χριστιανός, όταν βέβαια αξίως μετέχει της Θείας κοινωνίας.
Δεν είναι η πρόθεση μου ούτε να κάνω κήρυγμα ούτε να κάνω τον δάσκαλο, απλά πιστεύω ότι αν έτσι έβλεπαν οι περισσότεροι νέοι την αγάπη και τον έρωτα, - που είναι δύο διαφορετικά πράγματα αν τα βλέπουμε μόνο με εξωτερικά σχήματα και ταυτίζονται εάν τα δούμε με τις προεκτάσεις τις πνευματικές και εσωτερικές, - τα πράγματα θα ήταν πολύ διαφορετικά.
Σήμερα στην εποχή της ταχύτητας που ζούμε και της εύκολης διάδοσης των πληροφοριών, θέλουμε όλα να τα κάνουμε εύκολα και γρήγορα. Θα πρόσθετα και επιπόλαια. Επειδή όμως ό,τι σπέρνουμε θερίζουμε, γι΄αυτό και γέμισε η κοινωνία μας με πολλά προβληματικά άτομα και ναυάγια. Αν δεν συμπάσχεις, αν δεν θυσιαστείς αγαπητικά για το πρόσωπο σου, αν δεν το βάλεις μέσα στη καρδιά σου ως το μοναδικό, τότε πως θέλεις να έχει διάρκεια και σεβασμό η σχέση σου; Ο έρωτας σήμερα περιορίζεται, κολοβώνεται. Μήπως πρέπει να του δώσουμε τις ουράνιες διαστάσεις που είπαμε παραπάνω; Τότε θα είναι αυθεντικός, ειλικρινής και διαρκής. Έτσι δεν θα χρειάζεται να εφευρίσκουμε μια ημέρα το χρόνο για να την βαπτίζουμε ως ημέρα των ερωτευμένων, γιατί πάντα, κάθε μέρα, κάθε στιγμή, κάθε λεπτό της ζωής μας, θα έχουμε αυτό το ιδανικό και ολοκληρωτικό δόσιμο, το οποίο και θα εκφράζουμε αυθόρμητα.
Παρεπιμπόντως οι Άγιοι Ακύλας και Πρίσκιλλα που εορτάζουν στις 13 Φεβρουαρίου, ευλογημένο ζευγάρι που μαρτύρησε την εποχή του Νέρωνα, θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως η ορθόδοξη απάντηση στον Καθολικό «Άγιο» Βαλεντίνο.